Ik ben oprecht geïnteresseerd in mensen. In hun verhaal, in wat hen drijft en in de ervaringen die hen hebben gevormd tot wie ze zijn. Want achter wat je aan de buitenkant ziet, gaat vaak zoveel meer schuil. Dat weet ik ook uit eigen ervaring.

Ik houd van echte gesprekken. Van het moment waarop iemand verder durft te gaan dan wat er aan de oppervlakte speelt en je deelgenoot maakt van wat hem of haar werkelijk bezighoudt. Van zorgen en onzekerheden, van angst en pijn, maar ook van dromen en verlangens.

Ik luister daarbij niet alleen naar wat er wordt gezegd. Juist in wat moeilijk onder woorden te brengen is, of soms helemaal niet wordt uitgesproken, kan veel verscholen liggen. Wat iemand werkelijk raakt, waar de pijn zit, maar ook waar iemand naar verlangt of op hoopt. Zonder dat voor een ander in te vullen, ben ik juist daar nieuwsgierig naar.

Die kwetsbaarheid raakt me. En het vertrouwen dat iemand je daarmee geeft, ook.

Het leven heeft ook mij laten ervaren dat niet alles maakbaar is. Dat er gebeurtenissen zijn waar je geen invloed op hebt, maar die van het ene op het andere moment alles kunnen veranderen.
Dat je soms moet loslaten waar je juist aan vast wilde houden en verder moet, terwijl je nog niet weet hoe.

Maar ook dat er ergens weer kracht kan ontstaan. Om op te staan, vertrouwen terug te vinden en opnieuw vooruit te kijken.
Om weer mogelijkheden te zien en soms een nieuwe richting in te slaan die je eerder niet voor mogelijk had gehouden.

Voor mij zit daar veerkracht. 
Dat neem ik mee wanneer ik bij jullie aan tafel zit.